ডিফু — অচিনাকি ঠাইৰ পৰা আপোন ঘৰলৈ

“ঘৰ কেৱল চাৰিখন বেৰেৰে নিৰ্মিত নহয়,
ঘৰ গঢ়ি উঠে মানুহৰ মৰম, বিশ্বাস আৰু আন্তৰিকতাৰে।”

জীৱনৰ কিছুমান যাত্ৰা কেৱল এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ যোৱাৰ যাত্ৰা নহয়; সেইবোৰে আমাক নতুন মানুহ, নতুন অভিজ্ঞতা আৰু জীৱনক চোৱাৰ এক নতুন দৃষ্টিভংগীৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়ে। মোৰ জীৱনৰ তেনে এক সুন্দৰ অধ্যায়ৰ নাম হৈছে — ডিফু।

২৭ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২৪। সেইদিনাই অসম চৰকাৰৰ জনস্বাস্থ্য কাৰিকৰী বিভাগত (PHED) সহকাৰী অভিযন্তা হিচাপে মোৰ কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণি হৈছিল। কৰ্মস্থলী আছিল ডিফু নগৰ পানী যোগান সংমণ্ডল, কাৰ্বি আংলং। গুৱাহাটীৰ চিনাকি পৰিৱেশ, ঘৰ-পৰিয়াল আৰু আপোন মানুহবোৰ এৰি এখন নতুন ঠাইত জীৱনৰ নতুন অধ্যায় আৰম্ভ কৰাটো সহজ নাছিল। নতুন চাকৰিৰ আনন্দৰ লগতে মনত আছিল বহুতো প্ৰশ্ন আৰু অলপ শংকা। বিশেষকৈ, ডিফুত গৈ প্ৰথমে ক'ত থাকিম, কেনেকৈ থাকিম — সেই চিন্তাটোৱেই বেছিকৈ মনলৈ আহিছিল।

ডিফুলৈ অহাৰ আগতে কাৰ্বি আংলঙৰ বিষয়ে বহুতৰে মুখত বহু কথা শুনিছিলোঁ। কোনোবাই ঠাইখনক বিপদসংকুল বুলি কৈছিল, কোনোবাই আকৌ সাৱধানে থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। সেয়েহে মনত অলপ ভয় আৰু অচিনাকি পৰিৱেশৰ প্ৰতি স্বাভাৱিক সংকোচ লৈয়েই ডিফুত উপস্থিত হৈছিলোঁ। প্ৰথম কাম হিচাপে এটা ভাড়াঘৰ বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। ভাবিছিলোঁ, ঘৰৰ পৰা ইমান দূৰত থাকিব লাগিব যেতিয়া, অন্ততঃ নিজৰ বুলিব পৰা এটা সৰু আশ্ৰয় বিচাৰি পোৱাটো প্ৰয়োজন।

কিন্তু জীৱনে কেতিয়াবা আমি বিচৰাতকৈও সুন্দৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে। ঘৰ বিচাৰি থকা সময়তে মোৰ কাৰ্যালয়ৰ বৰবাবুৱে মোক তেওঁৰ সৈতে থাকিবলৈ আগবঢ়াই দিলে। এজন নতুনকৈ অহা সহকৰ্মীৰ প্ৰতি তেওঁৰ এই আন্তৰিকতা মোৰ বাবে আছিল এক ডাঙৰ সকাহ। অচিনাকি ঠাইখনত প্ৰথম দিনৰ পৰাই যেন এজন আপোন মানুহ বিচাৰি পালোঁ। পিছলৈ তেওঁৰ অৱসৰ গ্ৰহণৰ সময়ত নিজৰ চৰকাৰী আৱাসটো, তাত থকা সকলো আচবাব-পত্ৰৰ সৈতে, মোৰ হাতত অৰ্পণ কৰি থৈ গ'ল। মোৰ বাবে এয়া কেৱল এটা আৱাস লাভ কৰা নাছিল; এয়া আছিল এজন জ্যেষ্ঠ সহকৰ্মীৰ মৰম, বিশ্বাস আৰু উদাৰতাৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন। নতুন ঠাইত নিজৰ বুলি এখন ঘৰ বিচাৰি পোৱাৰ যি চিন্তা আছিল, সেই চিন্তাৰ ইমান সুন্দৰ সমাধান পাম বুলি কেতিয়াও ভবা নাছিলোঁ।

এই নতুন যাত্ৰাত ডিফু নগৰ পানী যোগান সংমণ্ডলৰ মাননীয় কাৰ্যবাহী অভিযন্তা গৰাকীৰ ভূমিকাও মোৰ বাবে বিশেষভাৱে স্মৰণীয়। কৰ্মস্থলীত এগৰাকী জ্যেষ্ঠ বিষয়া হিচাপে তেওঁ সদায় মোৰ প্ৰতি যি আন্তৰিকতা, সহানুভূতি আৰু বুজাবুজি দেখুৱাইছিল, সেয়া মোৰ বাবে অতি মূল্যৱান। তেওঁ কেৱল এগৰাকী মুৰব্বী হৈয়ে থকা নাছিল, লাহে লাহে মোৰ বাবে এগৰাকী অভিভাৱকৰ দৰে হৈ পৰিছিল। নতুন ঠাইত অকলে থাকি কামৰ দায়িত্ব পালন কৰোঁতে কেতিয়াবা যিবোৰ অসুবিধা বা সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিলোঁ, সেইবোৰ তেওঁ ধৈৰ্যৰে শুনিছিল আৰু সহজভাৱে বুজি পাইছিল। তেওঁৰ নম্ৰ ব্যৱহাৰ, মৰমভৰা পৰামৰ্শ আৰু প্ৰয়োজনৰ সময়ত আগবঢ়োৱা সহায়ে মোক সদায় সাহস দিছিল। কৰ্মক্ষেত্ৰত এনে এগৰাকী বিষয়া পোৱাটো সঁচাকৈয়ে সৌভাগ্যৰ কথা।

ডিফুৰ সৈতে মোৰ সম্পৰ্কৰ আন এটা সুন্দৰ দিশ হৈছে গুৱাহাটী আৰু ডিফুৰ মাজৰ ৰে'ল যাত্ৰা। ছুটী কটাই গুৱাহাটীৰ ঘৰৰ পৰা পুনৰ কৰ্মস্থলীলৈ উভতি আহোঁতে পুৱা ৬:৩০ বজাৰ জনশতাব্দী এক্সপ্ৰেছখনেই যেন মোৰ সংগী হৈ পৰে। পুৱাৰ কোমল ৰ'দ, পাহাৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা ৰে'লপথ, সেউজীয়া প্ৰকৃতি, কুঁৱলীৰ আৱৰণ আৰু বাটৰ মনোমোহা দৃশ্যবোৰ চাই চাই যোৱাটো কেতিয়া যে মোৰ এটা প্ৰিয় অভ্যাসত পৰিণত হ'ল, নিজেই গম নাপালোঁ। কেতিয়াবা খিৰিকীৰ কাষত বহি বাহিৰৰ দৃশ্যবোৰ চাই থাকোঁতে মনটোও যেন কিছু সময়ৰ বাবে সকলো চিন্তা-ভাৱনাৰ পৰা আঁতৰি যায়। গুৱাহাটীৰ পৰা ডিফুলৈ এই যাত্ৰাটো এতিয়া কেৱল এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ যোৱাৰ মাধ্যম হৈ থকা নাই; ই মোৰ জীৱনৰ এক সুকীয়া আনন্দৰ অংশ হৈ পৰিছে। প্ৰতিবাৰেই যেন একেখিনি বাটেৰে আহোঁ, তথাপি প্ৰতিবাৰেই প্ৰকৃতিয়ে নতুন কিবা এটা দেখুৱায়।

ডিফুত থাকি মোৰ আটাইতকৈ ভাল লগা কথাবোৰৰ ভিতৰত আন এটা হৈছে ইয়াৰ পুৰণি ইতিহাস আৰু সেই ইতিহাসৰ সৈতে জড়িত মানুহবোৰৰ অভিজ্ঞতা শুনিবলৈ পোৱা। বিশেষকৈ ডিফু নগৰ পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ অতীতৰ কাহিনীবোৰে মোক যথেষ্ট আকৰ্ষিত কৰে। কাৰ্যালয়ৰ পুৰণি কৰ্মচাৰীসকলৰ সৈতে কথা পাতিলে, তেওঁলোকৰ মুখেৰে আগৰ দিনৰ অভিজ্ঞতাবোৰ শুনিলে এনে লাগে যেন ডিফুৰ পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ একো একোটা ইতিহাসৰ পৃষ্ঠা মোৰ সন্মুখত মুকলি হৈ পৰিছে।

ডিফু চহৰৰ পৰা বহু দূৰত, নিৰ্জন পাহাৰৰ দাঁতিত অৱস্থিত ছিলনী (Siloni) জল উৎসৰ পৰা পানী সংগ্ৰহ কৰি ডিফু চহৰলৈ কঢ়িয়াই অনাৰ কাহিনীটো মোৰ বাবে বিশেষভাৱে আকৰ্ষণীয়। আজিৰ দিনত WaterGEMS-ৰ দৰে আধুনিক ছফ্টৱেৰ আৰু উন্নত প্ৰযুক্তিৰ সহায়ত যিবোৰ কামৰ পৰিকল্পনা কৰোঁ, সেই সময়ত এনে সুবিধা নাছিল। তথাপিও আমাৰ পূৰ্বসূৰী সন্মানীয় অভিযন্তাসকলে সীমিত কাৰিকৰী সুবিধা আৰু বহুতো প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজতো পাহাৰীয়া অঞ্চলৰ জটিল ভূ-প্ৰকৃতিৰ মাজেৰে পাইপলাইন স্থাপন কৰি ডিফু চহৰলৈ পানী যোগান ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। সেই সময়ৰ পৰিস্থিতি, প্ৰযুক্তিৰ সীমাবদ্ধতা আৰু কামৰ জটিলতাৰ কথা শুনিলে তেওঁলোকৰ কাৰিকৰী দক্ষতা, দূৰদৰ্শিতা আৰু কৰ্মনিষ্ঠাৰ প্ৰতি স্বাভাৱিকতেই শ্ৰদ্ধাত মূৰ দো খাই যায়। ছিলনী জল উৎসৰ পৰা মাধ্যাকৰ্ষণ শক্তিৰ সহায়ত বহুত জটিল পথৰ মাজেৰে ৯ লাখ জল পৰিশোধন প্ৰকল্পলৈ পানী কঢ়িয়াই অনাৰ কাহিনী শুনিবলৈ বৰ ভাল লাগে; প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো বাধা অতিক্ৰম কৰি পানীৰ ধাৰা বোৱাই অনাৰ সেই প্ৰচেষ্টাত আমাৰ পূৰ্বসূৰীসকলৰ অদম্য সাহস আৰু নিষ্ঠা যেন প্ৰতিটো পাইপতে মিহলি হৈ আছে। সেইদৰে মাঞ্জা ইনটেক ৱেলৰ পৰা পাম্পিঙৰ জৰিয়তে বিনাপানী জল পৰিশোধন প্ৰকল্পলৈ পানী তুলি নিয়া আৰু তাৰ পৰা পুনৰ পাম্প কৰি ডিফু চহৰবাসীলৈ পানী যোগান ধৰাৰ কাহিনীবোৰ শুনিলে বুকুখন গৌৰৱেৰে ভৰি পৰে। কিমান দিন-ৰাতিৰ পৰিশ্ৰমৰ ফলত যে আজি ঘৰে ঘৰে পানী পায়, সেই কথা ভাবিলে অন্তৰ আপ্লুত হৈ পৰে আৰু চকু দুটাও লাহেকৈ সেমেকি উঠে। এই প্ৰতিটো প্ৰকল্পৰ আঁৰত আছে বহু মানুহৰ পৰিশ্ৰম, চিন্তা-চৰ্চা, কাৰিকৰী জ্ঞান আৰু সেই সময়ৰ বহু প্ৰত্যাহ্বানৰ সৈতে কৰা সংগ্ৰাম। বিশেষকৈ বহু বছৰ ধৰি এই ব্যৱস্থাসমূহৰ সৈতে জড়িত হৈ থকা কৰ্মচাৰীসকলৰ মুখেৰে সেই দিনবোৰৰ কথা শুনিলে কেৱল তথ্যই নহয়, একো একোটা যুগৰ কৰ্মসংস্কৃতিৰ ছবিও চকুৰ আগত ভাহি উঠে।

আটাইতকৈ মন চুই যোৱা কাহিনীবোৰৰ ভিতৰত আছে ডিফুৰ অশান্ত দিনবোৰৰ স্মৃতি। পুৰণি কৰ্মচাৰীসকলৰ মুখেৰে শুনিবলৈ পাইছোঁ, এটা সময়ত ডিফুত বোমা-বাৰুদৰ ঘটনা আৰু নিৰাপত্তাজনিত পৰিস্থিতিৰ বাবে প্ৰায় এমাহ ধৰি চহৰখনৰ স্বাভাৱিক কাম-কাজ ব্যাহত হৈ পৰিছিল। সেই সময়ত পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ কাম-কাজো যথেষ্ট প্ৰভাৱিত হৈছিল। আনকি ক্ষেত্ৰ পৰিদৰ্শন বা চাইটলৈ যাবলগীয়া হ'লেও আৰক্ষীৰ সুৰক্ষা বেষ্টনীৰ মাজত যাবলগীয়া হৈছিল। এনে এক কঠিন পৰিস্থিতিৰ মাজতো আমাৰ পূৰ্বসূৰী অভিযন্তা আৰু কৰ্মচাৰীসকলে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰি গৈছিল। তেওঁলোকৰ সেই সাহস, কৰ্তব্যনিষ্ঠা আৰু ত্যাগৰ কাহিনীবোৰ শুনিলে সঁচাকৈয়ে অভিভূত হৈ পৰোঁ।

এই কাহিনীবোৰ মোৰ বাবে কেৱল অতীতৰ স্মৃতি নহয়; এইবোৰ হৈছে একো একোটা শিক্ষা। আজি আমি যি পানী যোগান ব্যৱস্থাৰ সৈতে কাম কৰি আছোঁ, তাৰ প্ৰতিটো পাইপলাইন, প্ৰতিটো গাঁথনি আৰু প্ৰতিটো সুবিধাৰ আঁৰত আছে আমাৰ পূৰ্বসূৰীসকলৰ বহু বছৰৰ পৰিশ্ৰম আৰু ত্যাগ। তেওঁলোকে সৃষ্টি কৰি থৈ যোৱা এই ব্যৱস্থাৰ ধাৰাবাহিকতা ৰক্ষা কৰা আৰু ইয়াক অধিক উন্নত কৰি তোলাটো আমাৰো এক দায়িত্ব। পুৰণি কৰ্মচাৰীসকলৰ মুখেৰে শুনা সেই অভিজ্ঞতাবোৰে মোক নিজৰ কৰ্মৰ প্ৰতি অধিক দায়বদ্ধ হ'বলৈ আৰু এই বিভাগৰ ঐতিহ্যক সন্মান কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে।

লাহে লাহে ডিফুৰ সৈতে মোৰ চিনাকি বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। চাৰিওফালে সেউজীয়া পাহাৰ, মুকলি আকাশ, প্ৰকৃতিৰ নিৰ্জন সৌন্দৰ্য আৰু ইয়াৰ মানুহৰ সহজ-সৰল জীৱনশৈলীয়ে মোক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ ধৰিলে। আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা, ইয়াৰ মানুহবোৰৰ ব্যৱহাৰ আৰু আন্তৰিকতাই মোৰ মনৰ আগৰ সকলো শংকা আঁতৰাই দিলে। যিখন ঠাইৰ বিষয়ে আগতে ইমান কথা শুনিছিলোঁ, সেইখন ঠাইৰ মানুহবোৰেই মোক ইমান আপোন কৰি ল'ব বুলি কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ।

কৰ্মস্থলীৰ সহকৰ্মীসকলৰ কথাও বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব লাগিব। প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁলোক মোৰ বাবে আছিল কেৱল একেলগে কাম কৰা কেইজনমান মানুহ। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে সেই সম্পৰ্কবোৰে আন এক ৰূপ ল'লে। অফিচৰ ব্যস্ততাৰ মাজত একেলগে চাহ খোৱা, সৰু সৰু কথাত হাঁহি-ধেমালি কৰা, কেতিয়াবা কামৰ হেঁচাত ভাগৰি পৰা, আকৌ কেতিয়াবা ইজনে সিজনৰ কাষত থিয় দিয়া — এই সকলোবোৰেই মোৰ ডিফুৰ দিনবোৰৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰিল। কেতিয়াবা সহকৰ্মীসকলৰ সৈতে কটোৱা সময়খিনিয়ে ঘৰখনৰ পৰা আঁতৰত থকাৰ কথাই পাহৰাই দিয়ে। তেওঁলোকৰ মাজত মই কেৱল সহকৰ্মী নহয়, বিচাৰি পাইছোঁ বন্ধুত্ব, মৰম আৰু এক আপোন পৰিৱেশ।

এগৰাকী সহকাৰী অভিযন্তা হিচাপে এই ঠাইত কাম কৰি বহু নতুন অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছোঁ। ক্ষেত্ৰ পৰিদৰ্শন, ৰাইজৰ সৈতে মত বিনিময়, তেওঁলোকৰ অভাৱ-অভিযোগৰ কথা শুনা আৰু দৈনন্দিন কাম-কাজৰ মাজেৰে ডিফুৰ মানুহৰ জীৱনযাত্ৰাক ওচৰৰ পৰা চোৱাৰ সুযোগ পাইছোঁ। বিশেষকৈ কোনো এটা পৰিয়ালৰ ঘৰত পানীৰ নলটো খুলি যেতিয়া নিৰ্মল পানীৰ ধাৰা বয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ মুখত দেখা পোৱা সন্তুষ্টিৰ হাঁহিটোৱে নিজৰ কৰ্মৰ প্ৰতি এক সুকীয়া আনন্দ আৰু তৃপ্তি দিয়ে। এনে মুহূৰ্তবোৰেই কৰ্মজীৱনক কেৱল দায়িত্বৰ মাজত সীমাবদ্ধ নাৰাখি এক অৰ্থপূৰ্ণ অভিজ্ঞতালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।

অৱশ্যে গুৱাহাটীৰ ঘৰখনৰ কথা, পৰিয়ালৰ সৈতে কটোৱা সময় আৰু চিনাকি পৰিৱেশৰ কথা মাজে মাজে বৰকৈ মনত পৰে। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে বুজি উঠিছোঁ যে আপোনত্ব কেৱল জন্মস্থানতে সীমাবদ্ধ নহয়। কিছুমান মানুহে নিজৰ ব্যৱহাৰ, মৰম আৰু আন্তৰিকতাৰে আন এখন ঠাইকো আপোন কৰি তুলিব পাৰে। মোৰ বাবে ডিফু ঠিক তেনে এখন ঠাই।

আজি পিছলৈ ঘূৰি চালে অনুভৱ কৰোঁ, ২৭ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২৪ তাৰিখে আৰম্ভ হোৱা এই যাত্ৰাই মোক কেৱল এটা নতুন কৰ্মস্থলী দিয়া নাই; দিছে বহুতো নতুন সম্পৰ্ক, সুন্দৰ স্মৃতি আৰু জীৱনক চোৱাৰ এক নতুন দৃষ্টিভংগী। ডিফুলৈ অহাৰ সময়ত প্ৰথম চিন্তা আছিল এখন ঘৰ বিচাৰি উলিওৱা। কিন্তু সময়ে মোক এখন ঘৰ দিয়াৰ লগতে বহুতো আপোন মানুহো দিলে। এজন জ্যেষ্ঠ সহকৰ্মীৰ উদাৰতা, এগৰাকী কাৰ্যবাহী অভিযন্তাৰ অভিভাৱকসুলভ মৰম, সহকৰ্মীসকলৰ বন্ধুত্ব আৰু পূৰ্বসূৰীসকলৰ কৰ্মগাথাই মোৰ এই যাত্ৰাক কৰি তুলিলে অধিক অৰ্থপূৰ্ণ।

এতিয়া কাৰোবাৰ মুখত কাৰ্বি আংলঙৰ বিষয়ে নেতিবাচক কথা শুনিলে মোৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ কথাবোৰ মনলৈ আহে। কাৰণ মই এই ঠাইখনক কেৱল বাহিৰৰ পৰা দেখা নাই, ইয়াৰ মানুহৰ মাজত থাকি, তেওঁলোকৰ মৰম আৰু আন্তৰিকতা অনুভৱ কৰি চিনিবলৈ শিকিছোঁ।

গুৱাহাটীৰ পৰা ডিফুলৈ আহিছিলোঁ এটা চাকৰিৰ দায়িত্ব লৈ, কিন্তু ইয়াৰ পৰা পাইছোঁ জীৱনৰ বহুতো আপোন সম্পৰ্ক। প্ৰথমে এখন ঘৰ বিচাৰি আহিছিলোঁ, সময়ৰ সৈতে বুজিলোঁ — ঘৰ কেৱল চাৰিখন বেৰেৰে নিৰ্মিত নহয়, ঘৰ গঢ়ি উঠে মানুহৰ মৰম, বিশ্বাস আৰু আন্তৰিকতাৰে। ডিফু মোৰ বাবে এতিয়া কেৱল কৰ্মস্থলী নহয়, ই মোৰ জীৱনৰ আন এখন আপোন ঘৰ।

— সমাপ্ত —